Bregu i Vdekjes është emëruar me vend, duke qenë se është si versioni i Atlantikut Lindor të Trekëndëshit Bermuda. Që nga shekulli i 14-të, të dhënat kanë dokumentuar fundosjen e më shumë se 600 anijeve disa u zhdukën pa lënë gjurmë, që morën mijëra jetë njerëzish.
Nuk është çudi, duke marrë parasysh përzierjen e veçantë të kushteve që e bën lundrimin në këto ujëra kaq kërcënuese. Shkëmbinjtë specifikojnë vijën bregdetare ku ujërat janë të lidhur me rryma të forta, me disa pjesë shumë të cekëta dhe të tjera me gurë të fshehur jo shumë larg sipërfaqes.
Zona shpesh goditet nga stuhi të ashpra, mjegulla mund të shfaqet papritmas dhe erërat shpesh turbullohen me më shumë se 75 milje në orë. Për më tepër, shoqërimi i këtij bregu me vdekjen daton në kohërat antike kur bota mendohej të ishte e rrafshët. Vendasit besuan se përtej pelerinës më perëndimore, Finisterre (që do të thotë fjalë për fjalë Fundi i Tokës), nuk ishte asgjë tjetër përveç errësirë dhe dënim.
Për ata që lundrojnë me këto ujëra të pabesë sot, një mori farësh përgjatë shkëmbinjve ofrojnë një modicum sigurie, duke i udhëhequr ata drejt një porti të sigurt. Në mënyrë të përshtatshme, shtegu i alpinizmit që lundron 125 milje nga Malpica në Finisterre quhet Camiño dos Faros (Rruga e Farit).
©LAPSI.AL
