Pas Sarandës, Sali Berisha ka bërë ndalesën e radhës në Gjirokastër për një takim elektoral. Ai tha se sot vendi është zhytur në varfëri.
Pjesë nga fjala e Berishës:
Nuk mund ta themi këtë sepse sot në Gjirokastër dhe mbarë Shqipërinë, sipas burimeve të pavarura të UNICEF, 21 përqind e familjeve shqiptare nuk u japin dot tre vakte ushqim fëmijëve të tyre, nuk kanë. Miq do kërkoj ndjesë t’u rrëfej një moment nga jeta ime e mgekut. Në vitin 1988 u bë një plenum dhe për turpin e atij regjimi vendosën që fermerit t’i japin një kec dhe një qengj. Kecin do ia merrnin, qengjin do ia linin. Në atë mbledhje e mora fjalën, dhe Sali Berisha në atë mbledhje, bëri apoteozën e lopës. Mbajtja një fjalmi për lopën ku kërkova t’u kthehet dhe gjithccka e argumentova me minimumin proteinik që ishte një bazë e minimumit jetik. Mungesa e tij i mbante njerëzit në uri, i mplak para kohe dhe u shkurton jetën. Vite më vonë vjen në Shqipëri një delegacion francez, një mik i imi me një grup deputetësh. Më pyet, Sali si i keni punët? Probleme kemi, jemi të varfër.
Jo, Sali, jeni mirë. Se kishin shkuar në Prezë, kishin parë sytë e fëmijëve. Ishin të ushqyer. Nuk kishin uri. Sot UNICEF thotë se 21 përqind e familjeve shqiptare nuk u japin dot tre vakte fëmijëve të tyre. Sot 760 mijë pensioniste kanë pensione qesharake. Sot 57 përqind e 760 mijë pensionistëve marrin një pension nën 160 euro. Sot fshati ka një pension 120 euro. Sot ndihma ekonomike është qesharake. Ja pra o miq. Mirëpo në qoftë se do ndiqeshin rritja e ccmimeve, të gjithë pensionistët sot nuk do mund të kishin një pension nën 390 euro për të jetuar sicc jetonin në vitin 2013. Ndërsa qeveria i përjashtoi ata, i la në atë që klasifikohet si varfëri ekstreme. Varfëria ekstreme është tirani mjerimi. Është tirani, është shtypje, është topitje, është poshtërim, është zhvlerësim.
A mund të jetë kjo Gjirokastra madhështore? Kurrë. A mund të jetë kjo Shqipëria madhështore? Kurrë. Miqtë e mi, nuk krahasoj sot me diktaturën staliniste, por në vitet ’70, një poet i madh, i pavdekshëm, shkruan një poemë, Saharaja dhe ai krahason Shqipërinë me Saharanë. Ndër të tjera thotë se Saharaja nuk shikon ëndrra se ishin të shtypur. Po ne ku jemi me ëndrrën sot? Ëndrra jonë sot janë të rinjtë. Por të rinjtë po ikin. Ne sot jemi një vend pa ëndërr. Cfarë ëndrre mund të kemi ne kur 600 mijë të rinj kanë ikur 10 vitet e fundit? Çfarë ëndrre mund të kemi ne kur në shkollat e Gjirokastrës dhe të mbarë Shqipërisë janë reduktuar në maksimum nxënësit? Kur në Labovë, në Maleshovë, në zonat e tjera, klasa me dy nxënës, klasa pa nxënës? Cfarë po ndodh me Shqipërinë dhe me Gjirokastrën? A nuk po zvogëlohemi ne në mënyrë të tmerrshme. Nuk ka një komb në histori që në 10 vite të ketë humbur, sicc thotë statistika evropiane, 1 milion e 99 mijë shqiptarë vetëm në hapësirën e BE. Atëherë, a ka një thirrje të brendshme nga shpirti i këtij kombi? A ka një thirrje nga thellësitë e kësaj toke, të shpëtojmë Shqipërinë, t’i japim Shqipërisë madhështinë që i takon.
