Giorgio Armani la pas një trashëgimi komplekse, jo vetëm krijuese, por edhe financiare. Dy testamente, të shkruara me dorën e tij, në fshehtësi, u botuan më 9 shtator, pesë ditë pas vdekjes së tij në Milano më 4 shtator në moshën 91 vjeç. Përmbajtja e dokumenteve, të besuara noteres Elena Terrenghi, nuk është zbuluar ende, por thashethemet fillestare sugjerojnë një rol të mundshëm qendror për Fondacionin Armani në qeverisjen e ardhshme të shtëpisë së modës.
Ndërkohë, Milano po përgatitet t’i bëjë homazh stilistit të famshëm me një ekspozitë të madhe dhe sfilatat e fundit të dizajnuara prej tij, të planifikuara gjatë Javës së Modës. Një lamtumirë e orkestruar me elegancën e zakonshme, e cila shënon edhe pesëdhjetë vjetorin e kompanisë, e themeluar në vitin 1975.
Dy testamente të shkruara prej tij: çfarë dimë deri më tani
Sipas Arkivit Noterial të Milanos, Giorgio Armani hartoi fshehurazi dy testamente, të datës 15 mars dhe 5 prill 2025. Të dyja ishin shkruar me dorë dhe të vulosura në zarfe, një formë e lejuar nga ligji italian që kërkon ndërhyrjen e një noteri për publikim. Testamentet u hapën më 9 shtator në zyrën e noteres Elena Terrenghi në Milano. Përmbajtja e tyre nuk është zbuluar ende dhe nuk dihet nëse ato përmbajnë dispozita në lidhje me pasurinë e tij apo qeverisjen e grupit. Duke mos pasur bashkëshort/e ose fëmijë, Armani kishte liri të plotë të vullnetit, një fakt që mund të ketë ndikuar në vendimet e tij në lidhje me asetet dhe të ardhmen e shtëpisë së modës.
Trashëgimi miliarda dollarëshe në shtëpinë e modës: çfarë mund të ndodhë tani?
Pasuria personale e stilistit është vlerësuar në afërsisht 10 miliardë euro, duke përfshirë prona me vlerë të lartë si një apartament në Nju Jork, vila historike në Forte dei Marmi dhe blerja e fundit e La Capannina. Që në vitin 2023, Armani përditësoi statutin e kompanisë, duke futur gjashtë klasa aksionesh me të drejta të ndryshme vote. Sipas thashethemeve, aksionet e Kategorisë A dhe F, ato me fuqi më të madhe vendimmarrëse, mund t’i ndahen Fondacionit Armani, të cilin ai vetë e themeloi.
Kjo do të ishte një mënyrë për të siguruar vazhdimësi dhe stabilitet për shtëpinë e modës, duke shmangur fragmentimin e kontrollit. Struktura e korporatës, në fakt, duket se është projektuar për t’i rezistuar presionit të jashtëm dhe për të ruajtur pavarësinë, një parim që stilisti e ka mbrojtur gjithmonë me vendosmëri.
