Nga Mentor Kikika
Në vitin 1990, kur unë isha 20 vjeç, im atë më tha: Ne e hëngrëm livadhin tonë, por ju do të shijoni të ardhmen tuaj. Kur votova për herë të parë, unë votova për PD-në, për Sali Berishën. Në vitin 2015, kur djali i madh shkoi në fakultet, unë i thashë: -Hë se do të rregullohet edhe ky vend, bëj shkollën njëherë se kollaj është të ikësh. Me ne u bë si u bë, por për juve do të bëhet mirë.
Kur votoi për herë të parë, ai më tha se votoi për Edi Ramën: Eshtë më i ri ky, pse akoma për Berishën do të votojmë ne? Në 2022, djali është 25 vjeç dhe unë i hedh ndonjë llaf për ndonjë shoqe, se helbete… Por ai thotë se nuk e ka mendjen tek nusja… Ndërsa unë nuk mund ç’ti them dot, do të bëhet ky vend apo nuk do të bëhet.
Në 2025, im atë nuk do të jetë(ai nuk është më). Unë për vete shpresoj të jem. Ndërsa im bir do të jetë 28 vjeç.
Shqipëria do të jetë po kjo që është, veçse me më pak njerëz. Ne do të shkojmë të votojmë dhe sërish do të zgjedhim më të mirin mes Ramës, Berishës dhe Metës. ….Prindërit tanë nuk kishin çfarë të bënin më shumë.
Ne thjeshtë shpresuam në idealizëm. Fëmijët tanë thjeshtë u zhgënjyen dhe duan vetëm të ikim. A ka një rrugë tjetër? Ne mendojmë që po! Së pari duhet të vetëdijësohemi se ky vend nuk është pronë e 3 apo 4 njerëzve dhe në të tjerët nuk jemi shërbëtorë të tyre.
