Gjin Pepa, u bë pjesë e episodit Historia ime në Shqip nga Rudina Xhunga në Dritare TV. Zoti Pepa, jeton prej 26 vitesh në Itali, aty ku punon si kopshtar. Ai tregoi në Dritare TV historinë e tij nga ushtar në Shqipëri, në kopshtar në Itali.
“Unë jetoj në Foggia të Italisë dhe punoj këtu në një fidanishte dhe prodhim lule për lulishte apo pemë frutore. Ne punojmë me sera sepse punohet me sezone. Sapo përfundon puna me lulet e Krishtlindjeve ne nisim punën me lulet e pranverës. Kryesisht në Itali për 12 vitet e fundit kam bërë vetëm këtë punë. Mendoj se këtu do ta mbyll sa të vijë mosha e pensionit. Unë paguhem me ditë pune dhe paga është në nivele të ulëta.
Unë kam ardhur që prej eksodit të ’97-tës, ndërsa para se të vija këtu punoja në ushtri. Punoja atje derisa u hapën depot dhe nuk kishim më se çfarë të bënim atje. Unë jam nga Lezha, nga fshati i Nikoll Lesit, madje Nikollën e kam pasur në klasë, pasi studionim në atë kohë në dy klasa bashkë. Me Nikollën jam rritur dhe ai ishte një djalë i shkathët, por në atë kohë nuk ta jepte përshtypjen për një njeri kaq të zgjuar. Tipi im ka qenë i mbyllur, ndërsa ai ishte shumë i shkathët.
Në kohën që u prish ushtria dhe nuk kisha më asnjë vend pune kisha 5 pjesëtarë në familje. Toka që kisha ishte në copa të ndara dhe nuk më vlente për të punuar në të. Tokat tani i kanë mbetur vëllait. Ai i punon dhe merret atje për të marrë sa të mundet.
Unë punoj me ndershmëri dhe kam dëshirën të punoj vetë.
Para se të vija këtu kam punuar në ushtri. Baza që unë punoja ishte në Shëngjin, tani është një godinë me vetëm disa radarë që kontrollojnë gjirin e Shëngjinit. Brenda nuk ka më gjë tjetër dhe nuk ka as punonjës të tjerë. Unë qëndrova në ushtri, oficer.
Unë kam punuar në depon e minave detare, të cilat ishin për mbrojtjen e porteve, që të mos lejohej që të hynin anijet. Unë 4 vitet e fundit kam qenë në pikën vrojtuese jashtë repartit, që ndodhej në një kodër, ku quhet Rana e Hedhur. Atje nuk kishe nevojë për dylbi.
Në kohën që u prish baza isha në pikën e vrojtimit dhe po tentoja për t’u lidhur me bazën, por nuk po bëhej lidhja. Aty më kërkuan disa persona dhe pash që ishin banorët e malit të Shëngjinit. Ata më thanë se duhet të lija pikën e vrojtimit dhe ata do të merrnin në dorëzim pikën. Unë mendova se kjo ishte një shaka. Ata më treguan se baza ishte hapur. Unë mora një marinar me vete dhe shkova në bazë. Kur shkoj në bazë pashë komandantin dhe shefin e shtabit jashtë godinës së komandës.
Nga brenda saj dilte dhe tym, civilët lëviznin brenda në magazinë dhe madje kishin ndezur edhe një zjarr. Komandanti i bazës më tha të shoqëroja marinarët që kishin mbetur”, u shpreh zoti Pepa.
Ai tha se ‘Unë ruaja minat që u vodhën në ‘97 dhe plasën në Gërdec”
