Nga Moza Ahmeti
Henri Cili eshte nje figure e politikes literale shqipe, qe doli nga shtresat me te drobitura te shoqerise postkomuniste te viteve nentedhjete. U rrit ne vite si gazetar dhe botues, por merita e tij me e madhe shfaqej te aftesia per organizim, fuqia pragmatike dhe liberale konduktive, si dhe shpirti utopik per t’i cuar njerezit, sidomos bijte e shtresave te varfera, drejt regjistrit me te larte te se mundmesh por qe duket e pamundur.
Emra pa fund kuadrosh e profesoresh u rriten ne universitetin e tij ne vite. Edhe nese paska ndodhur ndonje lajthitje, pergjate historise se pergjimeve, mundesia per te parandaluar te keqen ishte krejt e mundshme. Mendoj se hetuesia eshte edhe nje organ bashkepunues e korigjues, jo thjesht sanksionues, kur vjen puna per emra me impakt masiv.
E quaj autogol te shoqerise kete ngjarje, qe duhet te ftohet nga pasionet politike dhe ta marre me qete ceshtjen e drejtesise. Shpresoj per me mire per te gjithe
