Deri ku do të arrijë lufta kundër Flamurtarit nga kjo Federatë që tashmë është kthyer në një diktaturë në dorën e një njeriu, Armando Duka.
Pavarësisht se zoti Duka mund ta ketë personale me presidentin e Flamurtarit, Sinan Idrizi, pasi ky i fundit e ka akuzuar drejt për drejt për shpërbërjen e futbollit shqiptar, ku e ka kthyer atë si biznes privat dhe vendimet dhe pilotimin e ndeshjeve i ka lënë në dorë të krimit.
Por, pavarësisht kësaj përplasjeje, Flamurtari është një emër i madh në historinë e futbollit shqiptar dhe nuk meriton një trajtim dhe një nënvlerësim të tillë për inatet personale të presidentit të Federatës Shqiptare të Futbollit.
Nuk mund të lihet mënjanë sportdashësi, tifozi vlonjat, por edhe qyteti i Vlorës.
Sepse kur flasim për Flamurtarin, nuk flasim vetëm për një skuadër futbolli.
Flasim për një emër të madh, për një histori të tërë, për një klub që ka përfaqësuar dhe vazhdon të përfaqësojë një qytet të tërë.
Flamurtari është një emër i madh në historinë e futbollit shqiptar.
Është një klub me traditë, me histori, me futbollistë të mëdhenj dhe me një tifozeri që e ka mbështetur ndër vite, në ditë të mira dhe në ditë të këqija.
Prandaj nuk mund të pranohet që Flamurtari të trajtohet apo të nënvlerësohet për shkak të inateve apo konflikteve personale të drejtuesve.
Në një bisedë miqësore me ish-futbollistët e artë të Flamurtarit, duke i pyetur për situatën aktuale të futbollit shqiptar, ai jan shprehur shumë të zhgënjyer.
Dhe fjalët e një ish-futbollistave duhet të dëgjohen. Ata e ka jetuar futbollin shqiptar në një tjetër kohë, kan qenë pjesë e historisë së madhe të Flamurtarit dhe e dinë shumë mirë se çfarë do të thotë një futboll i pastër dhe një luftë e vërtetë sportive.
Ata jan shprehur shumë të zhgënjyer edhe për formulën e kampionatit, pasi në fund të kampionatit katër skuadrat e para do të bëjnë play-off për titullin kampion.
Dhe pikërisht aty, sipas këtij shqetësimi, fillojnë të bëhen pazaret.
Aty fillojnë dyshimet.
Aty çdo gjë mund të jetë e shitur.
Dhe nuk kemi më korrektësi.
Nuk kemi më një futboll të pastër.
Nuk kemi më një luftë të pastër sportive.
Tashmë futbolli nuk është më ai sporti që duhet të jetë një garë e pastër, ku dy skuadra përballen në fushë dhe ku fiton ai që është më i mirë.
Tashmë futbolli është kthyer në një sport-biznes të frikshëm dhe të dhunshëm.
Dhe kjo është ajo që duhet të na shqetësojë të gjithëve.
Sepse futbolli nuk mund të jetë vetëm biznes.
Futbolli është pasion, është emocion, është histori, është identitet dhe mbi të gjitha është sport.
Kur një tifoz shkon në stadium, ai duhet të besojë se skuadra e tij ka të njëjtat mundësi si kundërshtari.
Ai duhet të besojë se 90 minutat në fushë do të vendosin fituesin dhe jo pazaret, interesat apo vendimet jashtë fushës.
Nëse këtë besim ia heqim tifozit, atëherë çfarë i mbetet futbollit?
Çfarë i mbetet sportdashësit?
Çfarë i mbetet fëmijës që ëndërron të bëhet futbollist?
Çfarë i mbetet atij që shkon në stadium dhe sakrifikon kohë dhe para për të ndjekur skuadrën e zemrës?
Këto janë pyetje që duhet t’i bëjmë të gjithë.
Besa–Flamurtari
Dhe pikërisht në këtë situatë vjen edhe ndeshja.
Besa–Flamurtari.
Një ndeshje që duhej të ishte një tjetër përballje sportive, ku dy skuadrat do të luftonin në fushë dhe ku më i miri do të fitonte.
Por përsëri kemi një episod që ngre pikëpyetje dhe që ka shkaktuar shumë diskutime te tifozët vlonjatë.
Goli i Besës, sipas pretendimeve të Flamurtarit dhe asaj që është diskutuar pas ndeshjes, ishte rreth gjysmë metri në pozicion jashtë loje.
Dhe këtu lind pyetja:
Si mund të mos shihet një pozicion i tillë?
Nuk po flasim për një pozicion të vështirë për t’u dalluar me disa centimetra.
Po flasim për një pretendim për një pozicion rreth gjysmë metri jashtë loje, në një moment vendimtar të ndeshjes.
Një gol i tillë mund të ndryshojë ndeshjen.
Një ndeshje mund të ndryshojë tri pikë.
Dhe tri pikë mund të kenë një rëndësi shumë të madhe për fatin e një skuadre në fund të kampionatit.
Sigurisht, gjyqtarët mund të gabojnë. Edhe gjyqtari është njeri dhe gabimet në futboll kanë ekzistuar gjithmonë.
Por problemi fillon kur këto gabime përsëriten dhe kur gjithmonë mbetet një klub me ndjesinë se është ai që dëmtohet.
Dhe pikërisht këtu lind pyetja që bëjnë tifozët vlonjatë:
Deri kur?
Deri kur do të vazhdojë kjo histori?
Deri kur Flamurtari do të përballet me vendime të diskutueshme?
Deri kur do të flasim për gjykimet dhe jo për futbollin?
Deri kur një tifoz duhet të largohet nga stadiumi duke diskutuar për një vendim arbitri dhe jo për lojën e skuadrës së tij?
Nëse goli i Besës ishte vërtet në pozicion jashtë loje, atëherë kemi të bëjmë me një episod që duhet analizuar seriozisht dhe që nuk mund të kalojë thjesht si një gabim i zakonshëm.
Sepse në futboll një vendim i vetëm mund të ndryshojë gjithçka.
Prandaj kërkohet transparencë.
Kërkohet që episodet e tilla të analizohen.
Kërkohet që të ketë një standard të njëjtë për të gjithë.
Kërkohet që Flamurtari të mos ndihet i paragjykuar apo i diskriminuar.
Sepse Flamurtari nuk kërkon që gjyqtari ta favorizojë.
Flamurtari nuk kërkon pikë që nuk i meriton.
Flamurtari nuk kërkon të fitojë një ndeshje jashtë fushës.
Kërkon vetëm që ajo që ndodh në fushë të jetë e drejtë.
Flamurtari nuk kërkon privilegj
Flamurtari, nëse nuk e meriton të jetë në Superiore, le të mbajë vendin në kategorinë që i takon.
Nëse nuk e meriton sportivisht, le të mos jetë në Superiore.
Nëse kundërshtarët janë më të mirë, le të fitojnë ata.
Nëse Flamurtari është më i dobët, le të humbasë.
Nëse rezultatet e çojnë në një kategori tjetër, atëherë duhet ta pranojë.
Por nëse Flamurtari e meriton të jetë në Superiore, mos e pengoni të jetë aty!
Mos e pengoni me pazare të pista.
Mos e pengoni me urrejtje personale.
Mos e pengoni me konflikte personale.
Mos e pengoni me vendime të diskutueshme.
Mos e pengoni me standarde të dyfishta.
Lëreni Flamurtarin të luftojë në fushë.
Lëreni të fitojë nëse është më i mirë.
Lëreni të humbasë nëse kundërshtari është më i mirë.
Por mos ia hiqni mundësinë për të luftuar në mënyrë të barabartë.
Kjo është ajo që kërkon Flamurtari.
Kjo është ajo që kërkon tifozi vlonjat.
Kjo është ajo që kërkon sportdashësi.
Dhe kjo është ajo që duhet të kërkojë çdo tifoz i futbollit shqiptar.
Konflikti personal nuk duhet të prekë Flamurtarin
Nëse zoti Duka e ka personale me presidentin e Flamurtarit, Sinan Idrizi, kjo është një çështje që duhet të mbetet mes tyre.
Sinan Idrizi mund të ketë bërë akuza shumë të rënda ndaj Armando Dukës dhe Federatës Shqiptare të Futbollit.
Ai e ka akuzuar drejt për drejt për shpërbërjen e futbollit shqiptar, për kthimin e tij në biznes privat dhe për vendime e pilotime të ndeshjeve që, sipas akuzave të tij, i janë lënë në dorë të krimit.
Këto janë akuza shumë të rënda.
Por pikërisht sepse janë të rënda, ato duhet të marrin përgjigje institucionale dhe jo të kthehen në një luftë kundër Flamurtarit.
Nëse akuzat janë të pavërteta, le të hidhen poshtë me fakte.
Nëse ka probleme, le të hetohen.
Nëse ka shkelje, le të mbajnë përgjegjësi ata që duhet.
Por Flamurtari nuk mund të jetë viktimë e një konflikti personal.
Sepse Flamurtari nuk është Sinan Idrizi.
Flamurtari është shumë më i madh se çdo president.
Flamurtari është historia e tij.
Flamurtari është tifozëria.
Flamurtari është Vlora.
Flamurtari është një emër që i përket historisë së futbollit shqiptar.
Po qyteti i Vlorës?
Dhe këtu nuk mund të lëmë mënjanë qytetin e Vlorës.
Sepse për një vlonjat Flamurtari nuk është thjesht një skuadër që luan futboll.
Është pjesë e identitetit të qytetit.
Është pjesë e kujtimeve të brezave.
Është pjesë e historisë sportive të Vlorës.
Tifozi vlonjat ka qenë gjithmonë aty.
Në fitore.
Në humbje.
Në ditët më të mira.
Në ditët më të vështira.
Ka mbushur stadiumet, ka udhëtuar pas skuadrës dhe ka vazhduar të besojë edhe atëherë kur Flamurtari ka kaluar periudha shumë të vështira.
Prandaj sportdashësi dhe tifozi vlonjat nuk mund të lihen mënjanë.
Ata meritojnë respekt.
Dhe mbi të gjitha, meritojnë të kenë besim se futbolli që shohin është një futboll i drejtë.
Një pyetje për Federatën
Sot duhet bërë një pyetje e drejtpërdrejtë.
A është Federata Shqiptare e Futbollit Federatë e të gjithë klubeve apo vetëm e atyre që janë në një linjë me drejtuesit?
Sepse një Federatë duhet të jetë mbi konfliktet personale.
Duhet të jetë garantuese e rregullave.
Duhet të jetë garantuese e barazisë.
Duhet të jetë garantuese e një futbolli të pastër.
Edhe klubi që e kritikon Federatën duhet të trajtohet me të njëjtin standard.
Edhe presidenti që kundërshton Armando Dukën duhet të ketë të njëjtat të drejta.
Sepse Federata nuk duhet të funksionojë mbi bazën e inateve.
Nuk duhet të funksionojë mbi bazën e hakmarrjes.
Nuk duhet të funksionojë mbi bazën e marrëdhënieve personale.
Duhet të funksionojë mbi rregulla.
© BalkanWeb
Për t’u bërë pjesë e grupit “Balkanweb” mjafton të klikoni: Join Group dhe kërkesa do t’ju aprovohet menjëherë.
Grupi Balkanweb
