Nga Edi Rama
A duhet të funksionojë kështu informacioni dhe të nderohet e vërteta?
Ta etiketosh një gjest krejtësisht të pafajshëm, si për shembull një përkëdhelje miqësore mbi supe pas një bisede normale me shtypin, ku të gjitha pyetjet morën përgjigje pa asnjë mungesë durimi, fillimisht si “agresion” dhe më pas si “frikësim”, pa kërkuar mendimin e dhjetëra gazetarëve të pranishëm që mund të vërtetonin ngjarjen nga dora e parë, jo vetëm që nuk shërben për të servirur të vërtetën, por tregon edhe mungesë respekti ndaj viktimave të vërteta të agresionit dhe frikësimit në fushën e sotme të gazetarisë.
Për më tepër, kur një interpretimi mashtrues të një videoje i jepet më shumë peshë sesa rrëfimeve të gazetarëve të shumtë dhe kryesisht femra që dëshmuan sulmin e pretenduar, por nuk u pyetën fare për të, sensacionalizmi ka përparësi mbi saktësinë.
Për ta shtuar spektaklin, paraqitet edhe pretendimi krejtësisht i pabazë se ky akt i supozuar i frikësimit është provokuar nga pyetjet në lidhje me një projekt që përfshin një të afërm të Presidentit Trump.
Ja çfarë mund të them:
Së pari, unë krenohem që drejtoj një komb ku, përpara mandatit tim, gazetarët u përballën me plumba të vërtetë, dëmtime fizike, frikësime rituale dhe ngacmime sistematike. Që nga marrja e detyrës, ka pasur një ndryshim të dukshëm në garancitë që ata ta bëjnë punën e tyre pa ndonjë problem real, edhe kur pak prej tyre përfshihen vazhdimisht në lajme të rreme, akuza të rreme dhe sulme ndaj familjes sime ose e njëjta gjë për anëtarët e tjerë të kabinetit apo parlamentit.
Së dyti, duke pasur një prejardhje të mirënjohur në llogoren e folësve të lirë, kur liria e fjalës mund të më kushtonte jetën time, unë kam pasur kurbën time të të mësuarit për t’u bërë i durueshëm edhe përballë gazetarëve ndonjëherë ofendues joetikë. Asnjëherë asgjë fizike për hir të Zotit, por atyre u janë dhënë disa përgjigje troç jodiplomatike, të cilat për arsye të forta nuk e ndihmuan realisht reputacionin tim midis mbrojtësve dhe raportuesve të shtypit të lirë. Gjithsesi prej shumë kohësh ndonjë prej tyre ka ndodhur dhe angazhimi im për komunikim të drejtpërdrejtë, transparent dhe të respektueshëm ka udhëhequr vazhdimisht ndërveprimet e mia me gazetarët, pasi e njoh plotësisht rolin e tyre vendimtar në mbajtjen e publikut të informuar.
Sa i përket kësaj narrativës së pavend të “grushtit”, “shtytjes”, “goditjes”, “agresionit”, “frikësimit” (dhe karakterizimeve të tjera të ndryshme të një përkëdheljeje miqësore gjatë largimit nga pika e shtypit) që duket se ka marrë jetë tashmë, duket se nuk më ka mbetur asnjë mënyrë veprimi për të ndikuar.
