Kryeministri Edi Rama, ishte i vetmi që mbajti një fjalim në homazhet e mbajtura në nderim të shkrimtarit Ismail Kadare, në Teatrin e Operas dhe Baletit.
Rama në fjalën e tij u ndal gjërësisht dhe mbi diskutimet e lindura mbi vendin ku duhet të prehet shkrimtari i madh shqiptar.
Shefi i qeverisë tha se Kadare do të varroset në varrezat e Tufinës, pasi meriton të prehet në një banesë që të jetë vetëm e tija dhe jo bashkë me shkrimtarë të tjerë apo dhe dëshmorët e kombit.
“…Cmë panë sytë e cmë tha mendja duke u marrë me funeralin tënd. Së paku më duhet të të falenderoj për këtë telefonovelë të pashkruar e cila është padiskutim për mua ajo shenja që shkruaje se do të bëje para se do të ikje, më dhe atë përgjigje që nuk ta mora dot së gjalli. Që më thoje nuk shkruaj më. Kur të pyesja po përse jo, ma ktheje: I kam thënë të tëra.
Ismail Kadareja e meriton të prehet në një banesë të fundit që të jetë vetëm e tija. Jo bashkë me dëshmorët, pasi ai jo vetëm që nuk ishte dëshmor, dhe nuk kishte gjëkundi në asnjë qelizë të tijën dëshirën për të rënë dëshmorë.
Jo bashkë me vëllezërit Frashëri, të cilët ishin ndër të paktit që ai i nderonte sinqerisht. Sepse as nuk ia kanë borxh t’i bëjnë vend në varret e tyre, as nuk na i kishte Ismaili borxh që t’ia ndalojmë vetminë e tij, aq shumë të dashur, vetëm e vetëm se nuk na ndalon dot na parë me shpotinë e vetë për të na thënë atë “jo nuk duan e tij” proverbiale.
Jo te parku përballë Rognerit dhe as te fusha e gjelbër prapa Kryeministrisë, pasi jo vetëm që një vend i qytetëruar nuk i mban bashkë në të njëjta mjedise të hapura urbane të gjallët dhe të vdekurit, pa i ndarë së paku me mure të larta apo distance të mjaftueshme për të parë përditë njëri tjetrin, por edhe kur mendon se Ismaili i ikte vendeve ku mblidheshin njerëz. Kjo do të ishte si t’i imponohej përjetësisht bashkë me vdekjen dhe një dënim fatal i barabartë me jetën në ferr.”, tha Rama.
